Project loopt gestaag verder.

Op dit moment zijn wij bezig met verschillende dingen. Het is misschien het handigste als ik dit per persoon even kort benoem.

Matthijs:
Hij is bezig met een onderzoek naar een behandeling met videofeedback. Deze vraag kwam vanuit het MdW centrum. Deze wil graag met videofeedback gaan werken.
Op dit moment heeft Matthijs een aantal onderzoeken gevonden die helaas niet allemaal over OCS gaan. Deze onderzoeken heeft hij volgens een schema uitgewerkt en hij is nu bezig om er een artikel over te schrijven.

Ruben:
Helaas zijn we nog steeds aan het wachten op de temperatuursensor. Daarnaast is Ruben bezig geweest met de hartslagsensor. Hierbij bleek dat wij hiervoor nog een band nodig hebben. Deze is afgelopen week besteld. Verder is hij bezig geweest met het programmeren van een programma waar alle metingen doormiddel van grafieken weergegeven worden.

Marcel:
Hij heeft gekeken naar de mogelijkheden om de apparatuur op het lichaam te bevestigen. Daarbij heeft hij nog een aantal schetsen gemaakt hoe het programma eruit moet komen te zien om het zo hanteerbaar mogelijk te maken. Verder heeft hij een enquete gemaakt waarmee hij duidelijkheid wil krijgen waar men de meeste spanning voelen. Helaas heeft men deze nog niet ingevult. Nu is Marcel een begin aan het maken met het verslag voor de overdracht naar de volgende groep.

Nikita:
Zelf ben ik bezig om een documentje te schrijven over neuro en biofeedback. Dit is erg moeilijk te vinden en daarbij zeggen meerdere sites verschillende dingen over het onderwerp. Het is de bedoeling dat de volgende groep gaat kijken of het concept werkt zoals wij dit in gedachten hadden (dit veel te maken met biofeedback). Mocht dit niet zo zijn kunnen zij gaan kijken of neurofeedback een goede optie kan zijn. Daarnaast houd ik ook het blog zoveel mogelijk bij.

Biofeedback en Lentis voorlichtingsavond

Woensdag 8 oktober zijn we met ons vieren op bezoek geweest bij een verpleeger die werkt op een de psychatrische afdeling van het UMCG. Jan Venema de verpleger waarmee wij een afspraak hadden, heeft lange tijd gewerkt met het biofeedback systeem. Uit het gesprek bleek dat hij voornamelijk mensen met hoofdpijnklachten hielp. Door de spierspanning te meten op verschillende dagen en tijden leerden mensen zich beter kunnen ontspannen. Soms was het voor mensen ook al een hele opluchting dat men zich begrepen voelde.
Dhr. Venema vertelde dat het traject wat vooraf ging aan de biofeedback behandeling vaak erg lang was. Mensen melden zich eerst bij een huisarts die mensen vaak naar huis stuurden met pijnstillers. Hierna werden de mensen eerst doorgestuurd naar een neuroloog die verder dan vaak geen oorzaak kon vinden. Deze artsen stuurden de patienten ook terug naar huis met pijnstillers. Vervolgens werden mensen ook weleens doorgestuurd naar een psycholoog die ging kijken of de patient misschien hoofdpijn kreeg van de problemen die men had. Als hier uiteindelijk niks uit bleek te komen kwamen mensen pas in aanraking met de biofeedback therapie. Als de patient tijdens de therapie dan hoorde dat men wel eninge vorm van spanning had en dat de oorzaak was van de hoofdpijn, voelde mensen zich eindelijk begrepen. Dit voelde vaak als een verandeming voor de patient.
Helaas had dhr. Venema niet gewerkt met meerdere toepassingen van het biofeedback systeem. Hij vertelde dat de andere toepassingen voornamelijk binnen het pijnteam van het UMCG werden gebruikt. Uiteindelijk heeft hij de spanning nog gemeten bij Matthijs (zie foto). Helaas was het een erg saaie patient. Hij was super relaxed en had geen spanningen!!!
Aan het einde van het gesprek hebben wij nog wat namen gekregen die ons verder zouden kunnen helpen bij de verdere informatie die wij evt. willen hebben over zowel bio- als neurofeedback.

Woensdag 15 oktober was het de bedoeling dat ik samen met Ruben naar een voorlichtingsavond van Lentis zou gaan die in het teken stond van dwangstoornissen. Helaas had Ruben pech met zijn brommer en ben ik alsnog alleen erheen gegaan.
Er was een zeer lage opkomst. In totaal waren er 5 mensen gekomen. Eén mevrouw had zelf een dwangstoornis. Zij was er samen met haar man. De andere twee mensen waren geintresseerden die er wat meer over wilden weten. Uiteindelijk bleek dat de informatie die men bij deze bijeenkomst gaf erg globaal was en ik het meeste hiervan al wist. Wel heb ik met een aantal mensen gesproken over onze opdracht waaronder de mevrouw die zelf een dwangstoornis had. Ze was erg enthousiast over onze opdracht. Ze vertelde dat het naar alle waarschijnlijkheid zeker zinvol was voor uitbehandelde mensen die op deze manier makkelijker thuis kunnen wonen. Een andere aanwezige had nog een goed technisch idee ingebracht die wij mee zullen nemen in ons uiteindelijke product.

Derde test:
Dit maal werkt de transpiratiesensor zeer goed en kunnen we de resultaten in een duidelijk grafiek bekijken.

Een tweede test:
De transpiratiesensor is binnengekomen, gelijk heb ik het soldeerapparaat erbij gepakt om de boel in elkaar te zetten.

In dit filmpje kunnen jullie zien wat ik heb gedaan met de sensor nadat ik de boel heb gesoldeerd.

Inrichting kantoor:
Het begin is er, ons kantoor begint er uit te zien als een fijne werkplek.
Ook het Phillips Senseo apparaat ontbreekt niet, koffie de zwarte motor.

Klik hier voor een rondje kantoor

Bezoekje MdW centrum

Tijdens ons eerste bezoekje aan het MdW centrum is ons aangeboden om een dagje mee te lopen op de afdeling. Voor Marcel (HT) en Nikita (Verpleegkunde) leek het een goed idee om dit te gaan doen. Matthijs (fysiotherapie) was vorig jaar al eens gaan kijken en omdat het te druk werd met drie mensen, is hij niet mee geweest. Vorige week donderdag zijn wij uiteindelijk naar de afdeling met OCS patiënten geweest. Het programma duurde van 10.00-14.00 uur.
Ons programma begon met gezamenlijk koffiedrinken met de patiënten. Zo konden we eerst kennis maken met elkaar. Het viel ons op dat de patiënten op de afdeling erg open waren over hun ziektebeeld. Men maakte er regelt grapjes over om zo de schaamte wat te kunnen verdragen. Na de koffie zijn wij apart ingedeeld bij een therapeut en zijn patiënt. Wij mochten beide een exposure sessie bijwonen. De patiënt wordt hierbij blootgesteld aan zijn angsten. Een voorbeeld hiervan is dat de patiënt word meegenomen naar dorp. In het dorp krijgen ze bijvoorbeeld de opdracht om dingen aan te raken dat men eng vind. Hierbij moeten ze vertellen wat ze voelen en hoe hoog het angstgevoel is, uitgedrukt in een cijfer van 1- 10. Deze sessies waren erg confronterend om te zien.
Ik heb mij tijdens het bezoek voornamelijk bezig gehouden om bevindingen te doen op medisch gebied. Daarbij heb ik gekeken naar de snelheid waarin de angst ontstaat en welke symptomen erbij verschillende patiënten naar boven komen. Zo bleek dat patiënten lichamelijk nog wel redelijk wat kunnen verschillen van elkaar. Ook bevonden patiënten zich in verschillende stadia van de behandeling. Hierin was ook een duidelijk verschil te zien.
Marcel kreeg de kans om te kijken wat de mogelijkheden zijn op gebied van bevestiging van de apparatuur en de aansturing hiervan. Ook hij heeft gekeken naar verschijnselen en ook de snelheid waarin deze op komen zetten.. Toen wij tot de conclusie waren gekomen dat mensen verschillende lichamelijke symptomen van angst laten zien, kwam Marcel op het idee om een enquête op te stellen. Binnen deze enquête moet duidelijk worden welke lichamelijke symptomen overlappen tussen meerdere OCS patiënten en ook waar wij aan moeten denken om de sensoren wel of niet te bevestigen i.v.m. zweetproductie of smetvrees e.d.
Voor het project is ons bezoek aan de kliniek erg zinvol geweest. Wij weten nu beter wat het ziektebeeld inhoud en dat dit een grote impact heeft op het leven van iemand. Veel patiënten binnen de kliniek vonden het interessant waar wij mee bezig waren en waren erg open over hun ziektebeeld. Door deze openheid en het mogen volgen van de exposuretherapie weten wij nu iets meer over de lichamelijke klachten die zich voortdoen.

De afgelopen 3 weken zijn wij tegen het probleem aangelopen dat de taken niet evenredig verdeeld kunnen worden binnen onze groep. Zo heeft Ruben het erg druk met het programmeren van de sunspot en heeft de rest weinig te doen. Vorige week hebben we besloten om onze opdrachtgever te vragen of wij nog wat voor hen konden betekenen op het gebied van de zorg. Hier kwam naar voren dat ze graag iets meer wilden weten over videofeedback. Hier zijn ze op de afdeling nu mee aan het experimenteren. Matthijs heeft deze taak op zich genomen om hier een klein onderzoek naar te doen.
Ik had tijdens onze afspraak in Ermelo met onze opdrachtgever gesproken over bio- en neurofeedback. Hier had men nog niet eerder over gehoord. Ik ga hierover een stuk schrijven en kijken of deze behandeling daadwerkelijk zinvol kan zijn bij OCS patiënten. Aankomende woensdag hebben wij hier een gesprek over met een psycholoog uit het UMCG. Deze heeft in het verleden veel gewerkt met beide therapieën.